Let me know you're feeling me and seeing all the things I see.

Jedenasty dzien sierpnia dwa tysiace szesnastego roku
godzina pietnasta dwadziescia siedem wypredzona sekunda

Ostatnio znow naszly mnie refleksje, moglabym w sumie nadac im tytul "Eliminacja ludzi w moim zyciu." Kolejny zawod zyciowy? Nazwalabym to raczej udowodnieniem na ludzka obojetnosc i chyba nie da sie w tym wypadku ukryc zalu. 
Lata mocnych wiezi, przezycie naprawde zlych chwil i zawsze pomocna reka z mojej strony. Szczere slowo, powierzone tajemnice do konca zachowane wewnatrz mnie, brak zlych intencji i odwieczne znajdywanie dobrego rozwiazania dla kazdego z osobna, a przeciez bylam dla kazdego wiec pomysl ile dziesiatek ludzi przewinelo sie w moim zyciu i ilu ludziom pomoglam. W wiekszosci przypadkow bol odczuwalny na wlasnej skorze do maksimum, wiele wylanych lez i przybicia emocjonalne przez branie wszystkiego na wlasne barki, bo przeciez zeby komus pomoc trzeba sie z tym utozsamic. Zjazdy do Polski przez cztery lata glownie po to aby z kims wyjsc, zeby nie czul sie samotny, zeby mu potowarzyszyc i wesprzec dobrym slowem, bo przeciez bylam "potrzebna", tak przynajmniej mowili. Na szczescie czas ZNOW pokazal ze ludzie sa bardzo falszywi. Ich slowa tak bardzo rzucane na wiatr, niespelnione obietnice i gesty wykonywane tak bardzo nieprzemyslanie, przykre ze jak zwykle wplywajace na moja psychike, niewazne. Od ostatniego przyjazdu do Polski odczuwam wielka zalosc i rozczarowanie co do naprawde WSZYSTKICH ludzi z ktorymi bylam tak blisko przez polowe zycia conajmniej, i mowiac szczerze dotknelo mnie to tak mocno ze z czystym sumieniem moglabym kazdemu z osobna napisac "spierdalaj", gdy beda znow prosic o pomoc, ale nie. Skoro nie znalismy sie gdy ja potrzebowalam ich obecnosci, to nie poznamy sie juz nigdy. To tylko przeszlosc i na jej bazie nie mam zamiaru budowac przyszlosci, nie warto. I tak nie ma mnie w Polsce, a tych naprawdę najblizszych mam tutaj. 
Skreslanie mnie i obwinianie za wszytko tylko dla tego ze raz czy dwa za bardzo poplynelam na imprezach jest w chuj zalosne, tak jakby wszyscy czuli sie bez winy i od zawsze byli swieci. Hah, pseudo perfekcjoniści. Najbardziej zalosne jest to, ze kazdy z nich wie jak wyglada moje zycie w Norwegii i ze kazdy przyjazd do Polski to glownie oderwanie sie od stresu i napiecia. Wowczas gdy oni maja to na codzien ja zyje w stresie i pelnym skupeiniu na realizacji swoich marzen i celow, ale przeciez to zawsze ja bede ta najgorsza, hah. Ja jestem slowna i to co mowie to robie. Potrafie sie przyznac do bledow i nie naleze do grupy ludzi zaklamanych, ale przeciez oni wiedza lepiej. PRZYJACIELE.

Kiedys mnie to bolalo, teraz chyba odczuwam juz tylko zalosc na samej sobie za bycie naiwna, za co w sumie moge obwiniac sama siebie ale nie siedzi mi to zbytnio w glowie, wiec w sumie nie warto sie nad soba rozczulac. Mysle ze w tym momencie zostalam doprowadzona do momentu kulminacyjnego i po prostu postawie poprzeczke jeszcze wyzej. Tak, bo po co zyc tym co bylo. Nikt za mnie zycia nie przezyje, nikt nie wyciagnie pomocnej reki, juz na pewno nie. Zreszta po co mi ich brudne rece podczas gdy sama radze sobie swietnie. Najgorsze jest to ze okroilo mi sie grono, ale ludzie beda odchodzic i przychodzic przez cale zycie. Stare i nowe twarze, te nowe nieco bardziej mile widziane, te stare po czesci skreslone. 

Najbardziej przykre w tym wszystkim jest to, ze moje zaufanie i poczucie bezpieczeństwa w tych ludziach zostalo tak bardzo zniszczone. Spoleczenstwo nam sie skurwilo, tego nie da sie ukryc.
Fajnie bylo do poki ludzie nie zaczeli byc przesadnie interesowni, dawniej przynajmniej mieli ochote chocby na to zeby zadzwonic i spytac do u mnie, jak sie czuje. A wiesz po co? Wlasnie po to, zebym nie czula sie sama. Nie z kazdym dalo rade utrzymac kontakt od najmlodych lat, ale troche tych ludzi bylo, a teraz mijajac sie przypadkowo nasza konwersacja konczy sie na wymianie dwoch slow, albo unikaniem spojrzen by przejść niezauważonym. 
Setki prosb o spotkanie, chocby na chwile zawsze konczace sie tym samym-"nie mam czasu, pracuje, pozinej, zadzwon kiedy indziej". Kiedy indziej? Kurwa, kiedy? Jak psychika osiagnie dna czy moze jak nadejdzie dzien mojej smierci? Naprawde nie plulbys sobie w brode gdybys dowiedzial sie o mojej smierci, i naprawde nie pomyslalbys sobie "kurwa, dlaczego nie poswiecilem jej chociaz chwili gdy ona o to prosila?". Rozumiesz o co chodzi? 
Nie potrzebuje widziec sie z nikim dwadziescia cztery godziny na dobe. Czasem potrzebuje poczucia wartosci, docenienia mojej egzystencji. Bylam w Polsce trzy tygodnie, ile razy sie widzielismy? A ile razy moglibysmy sie spotkac? Mieszkamy przeciez w tej samej miejscowosci, kilka ulic obok. Czy naprawde nie znacze dla ciebie nic, ze ciezko bylo ci poswiecic dla mnie chocby pol godziny? Doskonale znasz moj adres, jesli nie zawsze mogles o to spytac. 
Mam dosc wchodzenia w ludzkie dupy i upominania sie o zwrocenia uwagi na moja osobe. Nie potrzebuje takich ludzi w moim zyciu, nie potrzebuje tez ciebie skoro nie potrafisz docenic tego co dla ciebie robie. Na twoje miejsce znajda sie osoby ktore to docenia, wiem to. 
Nazywasz sie moim przyjacielem wowczas gdy wysylasz mi zyczenia na urodziny jako ostatni, albo nastepnego dnia gdy wyswietli ci sie powiadomienie na Facebooku, jestes taki zalosny.  A jakbym nie miala Facebooka? Wtedy pewnie bym nie istaniala. Ludzie sa bez wartosci.
A kto bedzie cie wspieral, kto bedzie ci pomagal gdy twoj swiat znow stanie sie pusty? Gdy znow nadejdzie szara rzeczywistosc i gdy zostaniesz sam na lodzie bez niczego? 
Pomysl o tym kto byl zawsze, czy tego chciales czy nie. Pomysl nad tym kto ile dla ciebie zrobil i CO zrobil. 
Najgorsze jest wlasnie to, ze wolisz znajomych od imprez niz tych, ktorzy byli dla ciebie zawsze. Tobie i twoim znajomym kiedys pieniedzy zabraknie, imprezy sie skoncza i bedziesz siedzial w domu. Nie bedziesz robil nic, i nikt z toba nie wyjdzie bo przeciez nie bedziesz mial im nic do zaoferowania, co wtedy zrobisz? Przypomnisz sobie o mnie? Wyplaczesz sie mi? Bedziesz sie zalil i narzekal na to jacy to ludzie sa okrutni i jak bardzo sie toba nie interesuja? Pomysl ze moze byc za pozno. 
Albo pomysl o tym ze nagle urywam sie ze swiata wirtualnego. Masz moj numer telefonu? Zapisales go podczas gdy dzwonilam do ciebie? Zadzwonisz? 
Mysle ze jestes w stanie odpowiedziec sobie na to pytanie. Nie sadzisz ze moze w jakims stopniu czas na to abys wszedl o pietro wyzej i zrozumial jak bardzo ranisz tak "malo" znaczacymi gestami. Zreszta, niewazne. 

Mam tylko nadzieje ze kiedys ktos bedzie sie o ciebie staral tak, jak dawniej ja.  








Komentarze

  1. Pieknie ujęte. Trzymaj sie ciplutko i nie poddajwaj. Jestes silniejsza niz myslisz. Powodzenia!:*

    OdpowiedzUsuń
  2. Dobrze ujęte. Trzymaj sie cieplutko i nie poddawaj. Jesteś silniejsza niz myslisz. Świetny blog. Powodzenia! :*

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Hello, its me.

just a memory