projekt nic
Dziewietnasty dzien marca dwa tysiace pietnastego roku, polnoc wyprzedzona czternastoma minutami - Znieczulone skurwysyństwo wchodzi w krew, uczucia bledną a obojetnosc staje sie coraz bardziej zauwazalna, to zaczelo nadawac zyciu sensu i koloru. Nie ma bolu, nie ma troski i nie ma tej rzekomo zawsze obecnej pomocnej reki, po prostu nie ma nic. Pustka uczuciowa stworzona przez te wszystkie wydarzenia i sytuacje. Symulacja uczuc jest bezsensowna, to nie dla mnie. Rany otwarte zostaly zaszyte raz na zawsze, blizny sie zagoily i jedyne co to pozostal po nich slad ktory niekiedy wraca i staje sie widoczny ale po to jest rozum by walczyl z sercem. Nie ma do czego wracac ani czego zalowac, przeszlosci nie cofniesz, obojetnosc zawsze bedzie zwyciestwem, najgorszym bolem jaki czlowiek moze uzyskac. Skrzydla odrosly, teraz moge latac gdzie zechce. Wolna reka, czystosc i prawdziwosc slow, zero klamst i obludy. Mysle ze w koncu doroslam do tego by zrozumiec ze nie ...