Kilka slow.
Czwarty lipca dwa tysiące szesnastego roku,
godzina dziesiata jeden
Czesc i czolem, witam w grze o wszystko.
Dlugo zabieralam sie za napisanie czegos, mysli gonia a perspektywa i tok myslenia zmienia sie z dnia na dzien. Co u mnie? Ciezko to okreslic krotka wypowiedzia, a nie chce pisac dlugich wywodow. Najchetniej napisalabym jakas powiesc, ale brak we mnie duszy. Nie potrafie sie juz skupiac na doswiadczeniach czy przeszlosci, mysle ze terazniejszosc ze mna wygrywa. Inspiracje? Skadze. Bardziej doroslosc. Kiedys wielkie plany, marzenia, dzis juz tylko ich realizacja i coraz wieksza motywacja do dzialania. Skad to przyszlo? Przeciez bylam nikim, lezalam na dnie i upadalam coraz nizej z kazdym dniem. Skreslona przez tak wielu ludzi, zatracona w nalogach i pograzona w depresji osoba nagle staje na nogach, tak po prostu, tak bardzo niewiarygodne. Miliony wylanych lez, setki kulek trafionych prosto w serce, litry wylanego alkoholu i po co to? Wlasnie po to zeby dojsc tu gdzie jestem teraz.
Dla was to moze nic, moze to wychwalanie sie, a moze samochwalka, a dla mnie to zyciowa wygrana. Uwierz, nie ma lepszego niz pubudka o szostej rano z usmiechem na ustach bez kaca, bez zjazdu po emce czy innych gownach. Wspomnienia czasem bola, ale rzadko do nich wracam, nie mam na to czasu. Ludzie sa na mnie wplywowi, kiedys tak nie bylo. Dzis moja perspektywa postrzegania swiata i rozumowania ludzi sie zmienila. Zycie bez zobowiazan jest nudne, zycie w wolnosci jest nudne. Opinie bliskich sa nudne, dzis poszerzam horyzonty.
Czules kiedykolwiek depresje siegajaca samobojstwa? Byles tak blisko przegranej ze stales z lina powieszona na szyi i po prostu odliczales sekundy do tego zeby sie zabic? Ja tak, uwierz zyciowy krysy. Dlugo to trwalo, najgorszy byl krok do przodu moze dlatego tyle lat sie cofalam. Robiac krok do przodu po czym robiac dwa kroki w tyl wciaz bylam w tym samym miejscu. Ci sami ludzie, wciaz te same wspomnienia, ta sama codziennosc. Pobudka, szkola, zmeczenie, porazki emocjonalne, nieudane milosci, starania sie o ludzi ktorzy z perspektywy czasu nie zasluguja nawet na moje spojrzenie na nich, odczuwam wielka zalosc za bycie tak naiwna, na szczescie nalogi wyplukaly ze mnie wiekszosc i nie mam nawet ochoty o tym mowic, znow doroslosc.
Mysle ze wiekszosc z was wie, jakie to uczucie gdy po dobrej jezdzie nad ranem nadchodzi zjadz, i zaczyna sie wielka burza mysli. Jesli nie, to moze ci to opisze.
Kladziesz sie i probujesz zasnac, ale nadmiar scierwa w organizmie hamuje ci sen do maksimum, i zaczyna sie jazda bez trzymanki ktorej nie mozesz po prostu zatrzymac. Niekiedy dodatkowo odjebales cos ostrego i siada ci sumienie, wtedy jest najgorzej, wierz mi. Zastanawiasz sie po co to zrobiles, jaki to wszystko mialo cel, co jest przyczyna. Szczescie? Czy moze chciales czegos zapomniec? Siadasz, zapalasz papierosa, poglebiasz sie coraz bardziej. Odpalasz smutne kawalki bo masz na to ochote, ktorej tez nie mozesz powsztrzymac. Czas na wspomnienia. Jego usmiech, czy lzy ktore wywolales? A moze zalosc, bo zdradziles? Albo sklamales? I dlaczego? Chcialbys przeprosic, naprawic, bo przeciez bylo ci najlepiej. Chuj, ze bylo to dwa lata temu, przeciez byles przy nim najszczesliwszy, niczego ci ni brakowalo. Po co zaczales cpac? Bo bylo ci za dobrze? Co za jebana hipokryzja.
Nie widzisz celu w niczym co robisz, we wszystkim odczuwasz zalosc i czujesz sie najgorzej. Probujesz wymusic usmiech a samoistnie splywaja ci lzy po policzkach.
A co z tym przyjacielem ktorym trzymales sie tyle lat, ktoremu mowiles wszystko? Tak, ten ktoremu teraz nawet nie powiesz jebanego "czesc", bo przeciez jest ci wstyd spojrzec mu w oczy. Jest ci wstyd przyznac sie do tego ze sie poddales podczas gdy udawales najsilniejszego. Nie potrafiles byc szczery i wpadles w bagno, z ktorego teraz nie mozesz wyjsc Nie widzisz w niczym rozwiazania. Znow zawodzisz, znow ranisz i znow sie dopierdalasz, wiesz ze strailes wszystko i stracisz jeszcze wiecej bo znow nie masz sily sie poddac.
Nastaje kolejna godzina, czas spierdolil ci tak szybko ze nawet nie ogarnales momentu w ktorym naszla cie zyciowa refleksja.
I wtedy zostajesz sam. Nie chcesz z nikim rozmawiac, nie chcesz nikogo znac. Wylaczasz telefon, wyjezdzasz, chcesz o wszystkim zapomniec, chcesz sie uwolnic. Starasz sie, walczysz, upadasz, jestes sam, kolko sie zamyka i powtorka. Nie jestes wcale z tego zadowolony, bo przeciez nie jestes szczesliwy. Przechodzisz bol serca, znow wracasz do przeszlosci.
Potem nagle ktos pojawia sie w twoim zyciu i chce cie naprawic, a ty jestes naiwny bo przeciez chcesz sie uwolnic, wiec lapiesz sie byle czego by tylko wrocic do pierwotnego stanu.
Z czasem zaczynasz rozumiesz ze to jednak nie jest to czego potrzebujesz, bo znow wszystko wraca. Kolejny replay, chujowa sprawa.
W moim wypadku tez tak bylo. Przez wiele lat zastanawialam sie nad tym jaki jest moj sens istnienia mimo ze zawsze mialam plany na wszystko. Zawsze brakowalo mi czegos do ich realizacji. Kible w szkole, nieudane milosci, brak szczerosci wobec ludzi, przede wszystkim brak zaufania.
W zeszlym roku doszlam do porozumienia z sama soba. Po prostu postawilam gruba kreske miedzy soba a moja psychika. Postanowilam odstawic wszystko, co teoretycznie bylo dla mnie najbardziej tokstyczne. Ludzie, nalogi, wspomnienia, smutek. Zapalilam w sobie swiatelko ktore oswietlilo moja dusze. Naprawilam kontakt z przyjaciolmi ktorych kiedys odstawilam, oddalam zaufanie Bogu i rodzicom, skupilam sie na zyciu w Norwegii i postawilam sobie konkretne cele- po prostu powiedzialam "teraz albo nigdy". Na poczatku bylo w chuj ciezko, to bylo cos typu jak wycieczki gorskie, raz w gore, raz w dol. Tak az do 29 maja, czyli dnia moich 19 urodzin. Pamietam ten dzien jakby to bylo dzis.
Pobudka, mega kac, praktyki. Wszyscy dzwonia, pisza, a ja znow bez checi do czegokolwiek. I wtedy zyczenia od pewnej osoby, osoby, ktorej nawet nie widzialam na oczy..
Tak, T., wiesz ze to o Tobie.
Cos zmienilo moje podejscie do zycia, tak po prostu zrozumialam motywacje, tak po prostu naszly mnie refleksje, tak po prostu skreslilam wszystko co bylo kiedys, tak po prostu zrobilam sobie oczyszczenie duszy, tak po prostu zamarzylam sobie by dojsc do porozumienia z sama soba, i tak po prostu sie to stalo.
30 maja i start, postawilam sobie wyzwanie. Albo zmienie cos w sobie, albo bede nikim. I to bylo najlepsze co w zyciu moglam zrobic. Postawilam sobie konkretny cel, konkrety punkt ktory chce osiagnac. Cel byl prosty- zrobic cos dla siebie, cos by nie myslec, cos co lubie, co bedzie mnie nakrecac coraz bardziej z kazdym dniem. Wymyslilam wiec zeby isc w gory, mimo ze od zawsze to nienawidzilam. Dzien pierwszy byl calkiem spoko, dzien drugi rowniez ale dzien trzeci stal sie katorga. Mega zakwasy, odpuscilam. Tygodniowa przerwa, potem znow jazda. Efekty odnosnie mojej sylwetki nastaly bardzo szybko, ale co z psychika? Przeciez tu chodzilo o to zeby zmienila sie moja dusza.
I teraz okresle to krotko, tak jak na poczatku-doroslam. Codziennie wchodzac pod coraz to wieksza gore zrozumialam jak wielka pomylka zyciowa bylo siedzenie na dupie i wracanie do wspomnien. Nie ma nic piekniejszego niz osiaganie szczytow, nawet gdy jestes sam i nie masz nikogo wokol. Widok pieknej natury, tak niesamowicie uksztalowanej ziemi, widok na swiat z gory, swiadomosc jak daleko zachodzisz, zyciowej wygranej.. Zmeczenie. Tak, przede wszystkim zmeczenie kazdego dnia motywuje mnie do tego by dzialac dalej, efekt wizualny mojego ciala to juz inna sprawa, bo dla mnie najwazniejsze jest to, ze czuje sie oczyszczona wewnatrz.
Fakt faktem jestem sama, bez tych ludzi i bez tych problemow, bez wspomnien i bez smutku, ale mam to czego chcialam. Jestem wolna. Skoncentrowana juz tylko na sobie, realizuje swoje plany, spelniam swoje sukcesy. Godzina szosta rano, usmiech na twarzy, zakwasy, duzo wiadomosci od ludzi z zapytaniem jak mi idzie, jak sie czuje, czy nadal walcze, to jest piekne.
Duzo z was mysli ze emigracja do innego kraju za pieniedzmi to tylko praca i zycie w luksusach, i mysle ze to jest najbardziej zalosne myslenie jakie moze byc.
Ja, osoba mieszkajaca tutaj juz 4 lata nauczylam sie zycia, i wiem, ze nauczylam sie rozumiec i doceniac wartosci ktorych ludzie nie dostrzega przez cale zycie.
Mam bardzo szeroko otwarty swiatopoglad, nauczylam sie eliminacji zlych rzeczy i ludzi, ale przede wszystkim nauczylam sie jak wazne jest docenienie wartosci ktore sa w rodzinie. Nauczylam sie przede wszystkim zycia w szczerosci i zgodzie z sama soba, z rodzina.
Kiedys tego nie potrafilam, myslalam ze zycie z dnia na dzien jest fajne. Chodzenie po cienkiej linie, wykorzystywanie emocji.. To juz nie ja.
Ostatnio jak bylam w Polsce i spotkalam sie z moja przyjaciolka uslyszalam slowa "Ada, to juz nie jestes ty", i szczerze? Nigdy juz nie bede taka jak kiedys. Wiadomo, doroslam, ale dla niektorych czas sie zatrzymal i to jest chyba najbardziej przykre. Wiekszosc z was jest slepa, wierzy w to w co chce wierzyc i widzi to co chce widziec, a nie to co jest naprawde, przykre.
Podsumowujac.. Moje zycie bylo katorga ktora sama tworzylam, poddalam sie samotnosci i ludziom, ktorzy tylko ciagneli mnie ku dolowi. Majac klapki na oczach nie dostrzegalam otaczajacego mnie wokol piekna i ludzi, ktorzy po prostu byli ze mna od zawsze. Wiem, ze wielu czekalo na ten moment gdy wstane na nogi i ogarne swoje zycie- dziekuje ze sie nie poddaliscie, wiem jak wiele razy zawiodlam. To moj czas by pokazac, ze w zyciu mozna osiagnac o czymkolwiek sobie wymarzy, potrzeba tylko czasu, samozaparacia i cierpliwosci. Trzymam za was kciuki, WALCZCIE!
Dlugo zabieralam sie za napisanie czegos, mysli gonia a perspektywa i tok myslenia zmienia sie z dnia na dzien. Co u mnie? Ciezko to okreslic krotka wypowiedzia, a nie chce pisac dlugich wywodow. Najchetniej napisalabym jakas powiesc, ale brak we mnie duszy. Nie potrafie sie juz skupiac na doswiadczeniach czy przeszlosci, mysle ze terazniejszosc ze mna wygrywa. Inspiracje? Skadze. Bardziej doroslosc. Kiedys wielkie plany, marzenia, dzis juz tylko ich realizacja i coraz wieksza motywacja do dzialania. Skad to przyszlo? Przeciez bylam nikim, lezalam na dnie i upadalam coraz nizej z kazdym dniem. Skreslona przez tak wielu ludzi, zatracona w nalogach i pograzona w depresji osoba nagle staje na nogach, tak po prostu, tak bardzo niewiarygodne. Miliony wylanych lez, setki kulek trafionych prosto w serce, litry wylanego alkoholu i po co to? Wlasnie po to zeby dojsc tu gdzie jestem teraz.
Dla was to moze nic, moze to wychwalanie sie, a moze samochwalka, a dla mnie to zyciowa wygrana. Uwierz, nie ma lepszego niz pubudka o szostej rano z usmiechem na ustach bez kaca, bez zjazdu po emce czy innych gownach. Wspomnienia czasem bola, ale rzadko do nich wracam, nie mam na to czasu. Ludzie sa na mnie wplywowi, kiedys tak nie bylo. Dzis moja perspektywa postrzegania swiata i rozumowania ludzi sie zmienila. Zycie bez zobowiazan jest nudne, zycie w wolnosci jest nudne. Opinie bliskich sa nudne, dzis poszerzam horyzonty.
Czules kiedykolwiek depresje siegajaca samobojstwa? Byles tak blisko przegranej ze stales z lina powieszona na szyi i po prostu odliczales sekundy do tego zeby sie zabic? Ja tak, uwierz zyciowy krysy. Dlugo to trwalo, najgorszy byl krok do przodu moze dlatego tyle lat sie cofalam. Robiac krok do przodu po czym robiac dwa kroki w tyl wciaz bylam w tym samym miejscu. Ci sami ludzie, wciaz te same wspomnienia, ta sama codziennosc. Pobudka, szkola, zmeczenie, porazki emocjonalne, nieudane milosci, starania sie o ludzi ktorzy z perspektywy czasu nie zasluguja nawet na moje spojrzenie na nich, odczuwam wielka zalosc za bycie tak naiwna, na szczescie nalogi wyplukaly ze mnie wiekszosc i nie mam nawet ochoty o tym mowic, znow doroslosc.
Mysle ze wiekszosc z was wie, jakie to uczucie gdy po dobrej jezdzie nad ranem nadchodzi zjadz, i zaczyna sie wielka burza mysli. Jesli nie, to moze ci to opisze.
Kladziesz sie i probujesz zasnac, ale nadmiar scierwa w organizmie hamuje ci sen do maksimum, i zaczyna sie jazda bez trzymanki ktorej nie mozesz po prostu zatrzymac. Niekiedy dodatkowo odjebales cos ostrego i siada ci sumienie, wtedy jest najgorzej, wierz mi. Zastanawiasz sie po co to zrobiles, jaki to wszystko mialo cel, co jest przyczyna. Szczescie? Czy moze chciales czegos zapomniec? Siadasz, zapalasz papierosa, poglebiasz sie coraz bardziej. Odpalasz smutne kawalki bo masz na to ochote, ktorej tez nie mozesz powsztrzymac. Czas na wspomnienia. Jego usmiech, czy lzy ktore wywolales? A moze zalosc, bo zdradziles? Albo sklamales? I dlaczego? Chcialbys przeprosic, naprawic, bo przeciez bylo ci najlepiej. Chuj, ze bylo to dwa lata temu, przeciez byles przy nim najszczesliwszy, niczego ci ni brakowalo. Po co zaczales cpac? Bo bylo ci za dobrze? Co za jebana hipokryzja.
Nie widzisz celu w niczym co robisz, we wszystkim odczuwasz zalosc i czujesz sie najgorzej. Probujesz wymusic usmiech a samoistnie splywaja ci lzy po policzkach.
A co z tym przyjacielem ktorym trzymales sie tyle lat, ktoremu mowiles wszystko? Tak, ten ktoremu teraz nawet nie powiesz jebanego "czesc", bo przeciez jest ci wstyd spojrzec mu w oczy. Jest ci wstyd przyznac sie do tego ze sie poddales podczas gdy udawales najsilniejszego. Nie potrafiles byc szczery i wpadles w bagno, z ktorego teraz nie mozesz wyjsc Nie widzisz w niczym rozwiazania. Znow zawodzisz, znow ranisz i znow sie dopierdalasz, wiesz ze strailes wszystko i stracisz jeszcze wiecej bo znow nie masz sily sie poddac.
Nastaje kolejna godzina, czas spierdolil ci tak szybko ze nawet nie ogarnales momentu w ktorym naszla cie zyciowa refleksja.
I wtedy zostajesz sam. Nie chcesz z nikim rozmawiac, nie chcesz nikogo znac. Wylaczasz telefon, wyjezdzasz, chcesz o wszystkim zapomniec, chcesz sie uwolnic. Starasz sie, walczysz, upadasz, jestes sam, kolko sie zamyka i powtorka. Nie jestes wcale z tego zadowolony, bo przeciez nie jestes szczesliwy. Przechodzisz bol serca, znow wracasz do przeszlosci.
Potem nagle ktos pojawia sie w twoim zyciu i chce cie naprawic, a ty jestes naiwny bo przeciez chcesz sie uwolnic, wiec lapiesz sie byle czego by tylko wrocic do pierwotnego stanu.
Z czasem zaczynasz rozumiesz ze to jednak nie jest to czego potrzebujesz, bo znow wszystko wraca. Kolejny replay, chujowa sprawa.
W moim wypadku tez tak bylo. Przez wiele lat zastanawialam sie nad tym jaki jest moj sens istnienia mimo ze zawsze mialam plany na wszystko. Zawsze brakowalo mi czegos do ich realizacji. Kible w szkole, nieudane milosci, brak szczerosci wobec ludzi, przede wszystkim brak zaufania.
W zeszlym roku doszlam do porozumienia z sama soba. Po prostu postawilam gruba kreske miedzy soba a moja psychika. Postanowilam odstawic wszystko, co teoretycznie bylo dla mnie najbardziej tokstyczne. Ludzie, nalogi, wspomnienia, smutek. Zapalilam w sobie swiatelko ktore oswietlilo moja dusze. Naprawilam kontakt z przyjaciolmi ktorych kiedys odstawilam, oddalam zaufanie Bogu i rodzicom, skupilam sie na zyciu w Norwegii i postawilam sobie konkretne cele- po prostu powiedzialam "teraz albo nigdy". Na poczatku bylo w chuj ciezko, to bylo cos typu jak wycieczki gorskie, raz w gore, raz w dol. Tak az do 29 maja, czyli dnia moich 19 urodzin. Pamietam ten dzien jakby to bylo dzis.
Pobudka, mega kac, praktyki. Wszyscy dzwonia, pisza, a ja znow bez checi do czegokolwiek. I wtedy zyczenia od pewnej osoby, osoby, ktorej nawet nie widzialam na oczy..
Tak, T., wiesz ze to o Tobie.
Cos zmienilo moje podejscie do zycia, tak po prostu zrozumialam motywacje, tak po prostu naszly mnie refleksje, tak po prostu skreslilam wszystko co bylo kiedys, tak po prostu zrobilam sobie oczyszczenie duszy, tak po prostu zamarzylam sobie by dojsc do porozumienia z sama soba, i tak po prostu sie to stalo.
30 maja i start, postawilam sobie wyzwanie. Albo zmienie cos w sobie, albo bede nikim. I to bylo najlepsze co w zyciu moglam zrobic. Postawilam sobie konkretny cel, konkrety punkt ktory chce osiagnac. Cel byl prosty- zrobic cos dla siebie, cos by nie myslec, cos co lubie, co bedzie mnie nakrecac coraz bardziej z kazdym dniem. Wymyslilam wiec zeby isc w gory, mimo ze od zawsze to nienawidzilam. Dzien pierwszy byl calkiem spoko, dzien drugi rowniez ale dzien trzeci stal sie katorga. Mega zakwasy, odpuscilam. Tygodniowa przerwa, potem znow jazda. Efekty odnosnie mojej sylwetki nastaly bardzo szybko, ale co z psychika? Przeciez tu chodzilo o to zeby zmienila sie moja dusza.
I teraz okresle to krotko, tak jak na poczatku-doroslam. Codziennie wchodzac pod coraz to wieksza gore zrozumialam jak wielka pomylka zyciowa bylo siedzenie na dupie i wracanie do wspomnien. Nie ma nic piekniejszego niz osiaganie szczytow, nawet gdy jestes sam i nie masz nikogo wokol. Widok pieknej natury, tak niesamowicie uksztalowanej ziemi, widok na swiat z gory, swiadomosc jak daleko zachodzisz, zyciowej wygranej.. Zmeczenie. Tak, przede wszystkim zmeczenie kazdego dnia motywuje mnie do tego by dzialac dalej, efekt wizualny mojego ciala to juz inna sprawa, bo dla mnie najwazniejsze jest to, ze czuje sie oczyszczona wewnatrz.
Fakt faktem jestem sama, bez tych ludzi i bez tych problemow, bez wspomnien i bez smutku, ale mam to czego chcialam. Jestem wolna. Skoncentrowana juz tylko na sobie, realizuje swoje plany, spelniam swoje sukcesy. Godzina szosta rano, usmiech na twarzy, zakwasy, duzo wiadomosci od ludzi z zapytaniem jak mi idzie, jak sie czuje, czy nadal walcze, to jest piekne.
Duzo z was mysli ze emigracja do innego kraju za pieniedzmi to tylko praca i zycie w luksusach, i mysle ze to jest najbardziej zalosne myslenie jakie moze byc.
Ja, osoba mieszkajaca tutaj juz 4 lata nauczylam sie zycia, i wiem, ze nauczylam sie rozumiec i doceniac wartosci ktorych ludzie nie dostrzega przez cale zycie.
Mam bardzo szeroko otwarty swiatopoglad, nauczylam sie eliminacji zlych rzeczy i ludzi, ale przede wszystkim nauczylam sie jak wazne jest docenienie wartosci ktore sa w rodzinie. Nauczylam sie przede wszystkim zycia w szczerosci i zgodzie z sama soba, z rodzina.
Kiedys tego nie potrafilam, myslalam ze zycie z dnia na dzien jest fajne. Chodzenie po cienkiej linie, wykorzystywanie emocji.. To juz nie ja.
Ostatnio jak bylam w Polsce i spotkalam sie z moja przyjaciolka uslyszalam slowa "Ada, to juz nie jestes ty", i szczerze? Nigdy juz nie bede taka jak kiedys. Wiadomo, doroslam, ale dla niektorych czas sie zatrzymal i to jest chyba najbardziej przykre. Wiekszosc z was jest slepa, wierzy w to w co chce wierzyc i widzi to co chce widziec, a nie to co jest naprawde, przykre.
Podsumowujac.. Moje zycie bylo katorga ktora sama tworzylam, poddalam sie samotnosci i ludziom, ktorzy tylko ciagneli mnie ku dolowi. Majac klapki na oczach nie dostrzegalam otaczajacego mnie wokol piekna i ludzi, ktorzy po prostu byli ze mna od zawsze. Wiem, ze wielu czekalo na ten moment gdy wstane na nogi i ogarne swoje zycie- dziekuje ze sie nie poddaliscie, wiem jak wiele razy zawiodlam. To moj czas by pokazac, ze w zyciu mozna osiagnac o czymkolwiek sobie wymarzy, potrzeba tylko czasu, samozaparacia i cierpliwosci. Trzymam za was kciuki, WALCZCIE!
Dawno nie było tutaj nowego wpisu ;)
OdpowiedzUsuńT.