projekt nic
Dziewietnasty dzien marca dwa tysiace pietnastego roku, polnoc
wyprzedzona czternastoma minutami
-
Znieczulone skurwysyństwo wchodzi w krew, uczucia bledną a obojetnosc staje sie coraz bardziej zauwazalna, to zaczelo nadawac zyciu sensu i koloru. Nie ma bolu, nie ma troski i nie ma tej rzekomo zawsze obecnej pomocnej reki, po prostu nie ma nic. Pustka uczuciowa stworzona przez te wszystkie wydarzenia i sytuacje. Symulacja uczuc jest bezsensowna, to nie dla mnie. Rany otwarte zostaly zaszyte raz na zawsze, blizny sie zagoily i jedyne co to pozostal po nich slad ktory niekiedy wraca i staje sie widoczny ale po to jest rozum by walczyl z sercem. Nie ma do czego wracac ani czego zalowac, przeszlosci nie cofniesz, obojetnosc zawsze bedzie zwyciestwem, najgorszym bolem jaki czlowiek moze uzyskac. Skrzydla odrosly, teraz moge latac gdzie zechce. Wolna reka, czystosc i prawdziwosc slow, zero klamst i obludy.
Mysle ze w koncu doroslam do tego by zrozumiec ze nie warto sie poswiecac dla innych w stu procentach, ze nie mozna im siebie podawac na tacy, bo rzadko kto zyje teraz sentymentalnie,
a ja nie jestem czarna owca wsrod stada.
Dlugo szukalam siebie, i niby juz dawno znalazlam to jednak musialam upoic sie pewnoscia ze jednak sie nie myle i ze to jest to, a jednak. Pewnie sytuacje doprowadzily mnie do punktu kulminacyjnego i oto jestem. Nikt nie jest juz delikatny, nikt nie pokazuje uczuc, wszyscy sa obcy. Tak, obcy i spustoszeni, przesiaknieci nienawiscia i totalnym pustkowiem emocjonalnym. Zero zrozumienia, wszedzie tylko pelna nienawisc. Nie jestem taka, mam swoje zasady mornalne i nie ide w szeregu za reszta naszego idiotycznego spoleczenstwa, ale nie moge dac sobie wejsc na glowe i byc wykorzystywana na kazdym kroku.
Zawsze cechowala mnie otwartosc, pomoc innym, szczerosc i jak wyszlo rowniez NAIWNOSC. Moze wlasnie naiwnosc i poufnosc mnie glownie cechuja, dlatego jestem taka a nie inna. Czesto zastanawialam sie nad tym skad sie bralo zle zdanie o mnie i w sumie teraz juz rozumiem. Ludzie sa zbyt krotkowzroczni aby dostrzec czyjes wnetrze, lub tym bardziej innosc. Innosc, badz dojrzalosc,choc gdybym napisala wprost dojrzalosc i pewnosc siebie to za pewne wowczas zostalabym nazwana zuchwałą, albo zarozumiałą. Tak, takie wasze plytkie rozumowanie.
Grube 3/4 moich znajomych obdarzone jest bardzo niskim poziomem intelektualnym z ktorym odnosza sie jakby byli panami swiata i wiedzieli wszystko, ale czasem moze lepiej byloby warto podkulic ogon, przyznac sie do bledu i chociaz sprobowac zrozumiec logike drugiego czlowieka zamiast go oczerniac i zarzucac mu, na przyklad zuchwalosc? Naprawde nie rozumiem tego plytkiego podejscia i zauroczenia wlasna osoba, jak mozna zyc tak nie czysto z samym soba? Przeciez to oszustwo, granie z emocjami. Jak sie czujesz budzac sie rano i patrzac w lustro? Czy jestes szczesliwy ze soba? Nie sadze. Meczy cie sumienie odnosnie wielu spraw, wiesz ze nie jestes szczery, wiesz ze sie nie spelniasz w zyciu, mam tego pewnosc. Kazdy z nas ma nieczyste sumienie, ja tez, w koncu nikt nie jest idealny, ale czy nie lepiej czasem spojrzec prawdzie w oczy i omijac z dala problemy zamiast stale pakowac sie w nowe? Spokojnie zasypiac i budzic sie co rano? Wiesz co jest kluczem do sukcesu? Czyste sumienie. Nie ma nic lepszego niz szczerosc.
Czasem zastanawiam sie co by bylo gdyby ludzie byli otwarci na wszystko o czym gryzie ich sumienie, gdyby nauczyli sie zyc w prawdzie.. Oczywiscie jest to niemozliwe, bo przeciez klamstwa sa latwiejszym celem do realizowania niz prawda, nie bola przede wszystkim, ale to wszystko tylko na krotka mete.. Sama chcialabym sie nauczyc zyc w szczerosci z kazdym, ale z drugiej strony cos mnie od tego odtraca. Ta trudna osobowosc i charakter, ach, bol psychicny ktory jest nie do opisania..
Lat niespelnia osiemnascie a bagaz doswiadczen wiekszy nizjeden dorosly, to mnie chyba wyroznia, choc wiekszosc i tak uwaza to za blachostke, bo przeciez mieszkam za granica, bo przeciez mam pelna rodzine, bo przeciez mam pieniadze, bo przeciez mam wszystko czego chce.. Tak, szkoda ze nie kazdy zna moja prawdziwa codziennosc, przykre postrzeganie mojej osoby poprzez pryzmat i brak jakiekolwiek wiedzy no ale co ja poradze. 10 lat bez ojca, wychowywanie sie na ulicy wsrod znajomych ktorzy zawsze ciagneli mnie na dno, wszyscy tak bardzo falszywi, nieudane milosci, problemy osobiste zwiazane z uzywkami, nikt nie zrozumie tego wszystkiego jesli nie jest obserwatorem, bo przeciez zawsze sie usmiecham i jestem tak bardzo zadowolona z siebie.. Dlaczego pomimo tylu upadkow wciaz widnieje ku gorze? Moze dlatego ze mam silna psychike i lubie doswiadczenia, moze mnie to wszystko umacnia a moze mam tak wspanialych rodzicow i przyjaciol ktorzy nie pozwalaja mi znalezc sie na dnie. Ech, tyle niektorym zawcieczam i niektorym tak bardzo nie potrafie poakzac jak mi na nich zalezy.. Wciaz zawodze rodzicow z moim zachowaniem, z brakiem motywacji co do nauki, co do bycia mniej wulgarna i wyniosla, z agresja z ktora takze mam problem.. Wciaz pokazuje ze potrafie to wszystko uniesc ale nikt nie ma pojecia jak mi z tym ciezko, jak bardzo sobie nie radze z otaczajaca mnie rzeczywistoscia. Tak naprawde moze po prostu jedyne czego mi brakuje to milosc, i nie mowie tutaj o rodzicielskiej trosce, bo mam jej az w nadmiarze.. Mowie o osobie ktora bylaby zawsze przy mnie, ktora by rozumiala mnie i w tym samym czasie byla zainteresowana moja skryta osoba. Ktora teaktowalaby mnie jak taka mala dziewczynke, ktora potrzebuje milosci ktorej nie dostala za czasow dziecisntwa.. Tak, tego naprawde potrzebuje. Pokazuje swoja silna osobowosc ale tak naprawde jestem bardzo krucha, wszystko biore do siebie, w sumie przyjmuje na siebie ciezar i wine tego swiata, co czesto sprowadza mnie na dno. Ale taka jestem, nie potrafie przejsc obojetnie obok osoby ktorej dzieje sie krzywda, zostalam wychowana w bardzo dobry sposob i w sumie jestem z siebie dumna jesli o to chodzi. Nie rozczarowuje siebie jesli chodzi o pomoc ludziom, bo nigdy nie przeszlam obok nikogo obojetnie, wszyscy moga na mnie liczyc, nawet ci obcy, nawet wrogowie ktorzy zniszczyli moja osobe. Taka jestem, wierna i naiwna,nonsens,dobranoc.
Mysle ze w koncu doroslam do tego by zrozumiec ze nie warto sie poswiecac dla innych w stu procentach, ze nie mozna im siebie podawac na tacy, bo rzadko kto zyje teraz sentymentalnie,
a ja nie jestem czarna owca wsrod stada.
Dlugo szukalam siebie, i niby juz dawno znalazlam to jednak musialam upoic sie pewnoscia ze jednak sie nie myle i ze to jest to, a jednak. Pewnie sytuacje doprowadzily mnie do punktu kulminacyjnego i oto jestem. Nikt nie jest juz delikatny, nikt nie pokazuje uczuc, wszyscy sa obcy. Tak, obcy i spustoszeni, przesiaknieci nienawiscia i totalnym pustkowiem emocjonalnym. Zero zrozumienia, wszedzie tylko pelna nienawisc. Nie jestem taka, mam swoje zasady mornalne i nie ide w szeregu za reszta naszego idiotycznego spoleczenstwa, ale nie moge dac sobie wejsc na glowe i byc wykorzystywana na kazdym kroku.
Zawsze cechowala mnie otwartosc, pomoc innym, szczerosc i jak wyszlo rowniez NAIWNOSC. Moze wlasnie naiwnosc i poufnosc mnie glownie cechuja, dlatego jestem taka a nie inna. Czesto zastanawialam sie nad tym skad sie bralo zle zdanie o mnie i w sumie teraz juz rozumiem. Ludzie sa zbyt krotkowzroczni aby dostrzec czyjes wnetrze, lub tym bardziej innosc. Innosc, badz dojrzalosc,choc gdybym napisala wprost dojrzalosc i pewnosc siebie to za pewne wowczas zostalabym nazwana zuchwałą, albo zarozumiałą. Tak, takie wasze plytkie rozumowanie.
Grube 3/4 moich znajomych obdarzone jest bardzo niskim poziomem intelektualnym z ktorym odnosza sie jakby byli panami swiata i wiedzieli wszystko, ale czasem moze lepiej byloby warto podkulic ogon, przyznac sie do bledu i chociaz sprobowac zrozumiec logike drugiego czlowieka zamiast go oczerniac i zarzucac mu, na przyklad zuchwalosc? Naprawde nie rozumiem tego plytkiego podejscia i zauroczenia wlasna osoba, jak mozna zyc tak nie czysto z samym soba? Przeciez to oszustwo, granie z emocjami. Jak sie czujesz budzac sie rano i patrzac w lustro? Czy jestes szczesliwy ze soba? Nie sadze. Meczy cie sumienie odnosnie wielu spraw, wiesz ze nie jestes szczery, wiesz ze sie nie spelniasz w zyciu, mam tego pewnosc. Kazdy z nas ma nieczyste sumienie, ja tez, w koncu nikt nie jest idealny, ale czy nie lepiej czasem spojrzec prawdzie w oczy i omijac z dala problemy zamiast stale pakowac sie w nowe? Spokojnie zasypiac i budzic sie co rano? Wiesz co jest kluczem do sukcesu? Czyste sumienie. Nie ma nic lepszego niz szczerosc.
Czasem zastanawiam sie co by bylo gdyby ludzie byli otwarci na wszystko o czym gryzie ich sumienie, gdyby nauczyli sie zyc w prawdzie.. Oczywiscie jest to niemozliwe, bo przeciez klamstwa sa latwiejszym celem do realizowania niz prawda, nie bola przede wszystkim, ale to wszystko tylko na krotka mete.. Sama chcialabym sie nauczyc zyc w szczerosci z kazdym, ale z drugiej strony cos mnie od tego odtraca. Ta trudna osobowosc i charakter, ach, bol psychicny ktory jest nie do opisania..
Lat niespelnia osiemnascie a bagaz doswiadczen wiekszy nizjeden dorosly, to mnie chyba wyroznia, choc wiekszosc i tak uwaza to za blachostke, bo przeciez mieszkam za granica, bo przeciez mam pelna rodzine, bo przeciez mam pieniadze, bo przeciez mam wszystko czego chce.. Tak, szkoda ze nie kazdy zna moja prawdziwa codziennosc, przykre postrzeganie mojej osoby poprzez pryzmat i brak jakiekolwiek wiedzy no ale co ja poradze. 10 lat bez ojca, wychowywanie sie na ulicy wsrod znajomych ktorzy zawsze ciagneli mnie na dno, wszyscy tak bardzo falszywi, nieudane milosci, problemy osobiste zwiazane z uzywkami, nikt nie zrozumie tego wszystkiego jesli nie jest obserwatorem, bo przeciez zawsze sie usmiecham i jestem tak bardzo zadowolona z siebie.. Dlaczego pomimo tylu upadkow wciaz widnieje ku gorze? Moze dlatego ze mam silna psychike i lubie doswiadczenia, moze mnie to wszystko umacnia a moze mam tak wspanialych rodzicow i przyjaciol ktorzy nie pozwalaja mi znalezc sie na dnie. Ech, tyle niektorym zawcieczam i niektorym tak bardzo nie potrafie poakzac jak mi na nich zalezy.. Wciaz zawodze rodzicow z moim zachowaniem, z brakiem motywacji co do nauki, co do bycia mniej wulgarna i wyniosla, z agresja z ktora takze mam problem.. Wciaz pokazuje ze potrafie to wszystko uniesc ale nikt nie ma pojecia jak mi z tym ciezko, jak bardzo sobie nie radze z otaczajaca mnie rzeczywistoscia. Tak naprawde moze po prostu jedyne czego mi brakuje to milosc, i nie mowie tutaj o rodzicielskiej trosce, bo mam jej az w nadmiarze.. Mowie o osobie ktora bylaby zawsze przy mnie, ktora by rozumiala mnie i w tym samym czasie byla zainteresowana moja skryta osoba. Ktora teaktowalaby mnie jak taka mala dziewczynke, ktora potrzebuje milosci ktorej nie dostala za czasow dziecisntwa.. Tak, tego naprawde potrzebuje. Pokazuje swoja silna osobowosc ale tak naprawde jestem bardzo krucha, wszystko biore do siebie, w sumie przyjmuje na siebie ciezar i wine tego swiata, co czesto sprowadza mnie na dno. Ale taka jestem, nie potrafie przejsc obojetnie obok osoby ktorej dzieje sie krzywda, zostalam wychowana w bardzo dobry sposob i w sumie jestem z siebie dumna jesli o to chodzi. Nie rozczarowuje siebie jesli chodzi o pomoc ludziom, bo nigdy nie przeszlam obok nikogo obojetnie, wszyscy moga na mnie liczyc, nawet ci obcy, nawet wrogowie ktorzy zniszczyli moja osobe. Taka jestem, wierna i naiwna,nonsens,dobranoc.
Komentarze
Prześlij komentarz