Take me away, steal me during the cold night..



Sroda, godzina 12:40, 26 listopada i nic, rok 2014 pusty jeszcze bardziej niz te wczesniejsze.


Nie wiem ktory to juz dzien od kiedy sie urodzilam, ale jestem coraz bardziej ponad rzeczywistoscia. Sama nie wiem w jakim swiecie zyje, gdzie jestem i co sie dzieje, i w sumie mnie to cieszy. Zero, nie zyje juz nawet chwila, czuje jakby w ogole mnie nie bylo, taka wielka pustka i spokoj wokolo. Brak ludzi, brak chwil, brak jakichkolwiek uczuc. Niekiedy czuje jakbym pozegnala sie juz z kazdym i nie byloby mnie, jakbym nie istaniala. Ludzie sa tak bardzo obojetni, ja jestem tak bardzo obojetna na ludzi. Jedno wielkie spustoszenie. Wszystko chwilowe, odchodzi i wraca, zero pamieci, zero uczuc. Siedze, nie mysle, pisze tu i nie mysle, naprawde nie mysle. Jedynie zastanawiam sie nad tym co bylo i w sumie zostalo zapomniane przeze mnie. Probuje wrocic do chwil o ktorych nigdy nie myslalam, probuje je sobie w jakis sposob przypomniec, to takie trudne.

Pozostalo 25 dni i znow tam wroce, zobacze te twarze, utopie lub spale uczucia, bede jeszcze bardziej pusta, to takie piekne.. Zartuje. Tym czasem cos zmienie, postawie sie sobie samej, w koncu zabilam nalogi, ich juz nie ma, odeszly wraz z ludzmi. Nadszedl czas by naprawic cos, co stracilam wiele lat temu, by poczuc prawdziwe szczescie, nie tylko te chwilowe zapomnienia ktore i tak nic nie daja.
25 dni i znow przytule tak wiele osob, bede czula sie taka prawdziwa i obecna, poczuje chwilowa milosc i opieke nade mna, poczuje smak szczescia, mimo tego iz bedzie on tylko chwilowy.

Chcialabym aby ludzie kiedys zrozumieli moja obojetnosc,jak i moja troske o nich, aby dotarlo do nich ze naprawde cos dla mnie znacza, ze sa w moich myslach i w moim sercu. Czasem podczas rozmow z Bogiem prosze o pomoc dla nich, o odnalezenia drogi ku rzeczywistosci, ale jak widac niekiedy nawet i sam Bog nie pomoze, skoro i oni nie potrafia przeciwstawicsie  temu co ich niszczy. Coz, kazdy z czasem zauwazy do czego odnosze sie w tej kwestii, bo w koncu kiedys ta cala biesiada zakonczy sie nieszczesliwie. Pieniadze i ludzie zaczna odchodzic coraz szybciej, pustka nadejdzie szybciej niz sie spodziewaja, niech tylko nadejdzie dzien trzezwosci i chwila na przemyslenia. Nic nie trwa wiecznie, sama to zauwazylam. Ktos kiedys powiedzial, ze narkotyki niszcza ludzi ale tworza legendy.. Gowno prawda, jedno wielkie pierdolenie. Uzywki rujnuja wszystko, najbardziej ludzkie serca i momenty. Wszyscy tak bardzo zniszczeni. Co sie z wami stalo..
Kiedys jedna wielka paczka, dzis kazdy leci swoja wlasna sciezka, w sumie to sciezka do nikad, ale po co wybierac sciezki krete skoro sa i te proste i "krotsze",eh.

Ostatnio przegladalam swoje zdjecia sprzed doslownie dwoch-trzech lat,Jezu,jak ja sie zmienilam. I tu nie chodzi o dojrzewanie. Wiadomo, z wiekiem kazdy sie zmienia, ale moja twarz, cialo, dlonie.. Wszystko, odczuwam starzenie sie, odczuwam moc problemow i zmartwien. Podkrazone oczy,czesto nazywane zacpanymi lub przepitymi. Tak, oczy mowia wszystko jesli potrafisz czytac ze zrozumieniem. Gdzies przepadla ta iskierka radosci, nie ma juz tego blysku w oku, nie ma juz tego wszystkiego co bylo,przepadlo. Czasem mam nadzieje ze wszystko wroci, ze bedzie jak dawniej, tak bardzo bezproblemowe dnie, gdzie budzilo sie ciezko co zapowiadalo dobry dzien, a zasypialo sie tak latwo ze zmeczenia i replay. Wtedy wydawalo sie byc ciezko, ale porownujac do dzis.. nie ma porownania. Bezsenne dni, niekiedy kilka pod rzad, zmeczenie na twarzy, powolne nadchodzenie zmarszczek, smutek na twarzy.. Kiedys tego nie bylo. Gdzie jestem?
Zycie mnie zgubilo, nie wiem juz naprawde nic, nie rozumiem siebie i swojego zachowania, postawy. Powolna autodestrukcja, chcac dogodzic wszystkim niszcze sama siebie i tylko wchodze pod gorke, po czym sie z niej staczam i od nowa.. Taki troche Achilles ze mnie, czuje sie przeladowana emocjami, juz sama zgubilam watek, ale niewazne.

Chcialabym poznac kogos, kto moglby zrozumiec moja droge myslenia, moje poglady, moje zachowania, lecz nie charakter. Wiele ludzi z ktorymi rozmawaiam probuja na sile poznac moja osobowosc, moje zachowania-nie, nie martw sie, nie poznasz mnie nigdy, bo nie poznal nikt i nikt nie pozna. Ja to ja, sa rzeczy ktorych po prostu nie mozna zrozumiec. W sumie byla kiedys osoba, ktora mnie rozumiala bez slow, ktora siedziala ze mna i sluchala mojej ciszy, ktora to naprawde kochala, ktora kochala mnie bezgranicznie i bezcelowo, ktora po prostu chciala mnie rozumiec, ale chyba to za bardzo ograniczalo moja przestrzen osobista,dlatego ja zostawilam. Nie lubie jak ktos za bardzo wkracza w moje zycie i probuje je ukladac wedlug swoich dróg, po prostu nie lubie nachalnosci i wmawiania mi swoich racji i odnosien. Mam tak bardzo ulozony swiatopoglad, ze nikt nie wmowi mi ze biale jest biale,a czarne jest czarne. Moze dlatego tak wiele osob od siebie odsuwam i nie chce by wchodzili w moje zycie, a moze boje sie zaufania, moze boje sie bolu a moze nie boje sie niczego. Niewazne, ja to ja i naprawde nikt nie tego nie zrozumie.
"Mam jedna pierdolona schizofrenie", i wchodzcie w to, nie polecam niszczenia sie w ten sposob w jaki robie to ja,z tego nie da sie wyjsc. Zreszta,o czym ja tu mowie..

Odebralam sobie zycie, odebralam zycie innym osobom rowniez. Niekiedy tego zaluje, ale w wiekszosci jednak nie.

Mam ochote na uczucia, chcialabym poznac ich smak i bliskosc, calkowicie od nowa.
Psychoza.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Hello, its me.

Let me know you're feeling me and seeing all the things I see.

just a memory