You wanna kill me just like everyone else..
I wanted to fight for you. I still do just because I don't abandon the people that I care about.
17 sierpnia,taki smutny dzień.
Czuje sie gorzej niz kiedykolwiek. Nic nie pomaga,nawet rozmowy. Czekam tylko na to,az znow wyladuje w szpitalu. Nienawidze tego wszystkiego w okolo,dlaczego ja musze tu byc..
Powiedz mi,jak to jest,ze przez caly rok,bedac sam dajesz rade,czujesz sie szczesliwy takim jakim jestes,nie szukasz w sobie wad bez potrzebnie,nie masz problemu z samoakceptacja,a po udanych dwumiesiecznych wakacjach,gdzie wiesz,ze wszyscy akceptują cie takim jakim jestes doszukujesz sie w sobie wad i wszystkiego co najgorsze,doszukujesz sie swoich najmniejszych slabosci. Dlaczego wszystko tak bardzo boli..
Dlaczego patrzac w lustro nie moge po prostu sie usmiechnac i powiedziec "tak,jestem naprawde szczesliwa!". Dlaczego na kazdym kroku musze udowadniac swoja slabosc,dlaczego patrzac na zdjecia od razu placze,dlaczego nie moge wypowiedziec jego imienia,bo od razu przyprawia mnie to o tesknote i wspomnienia z ktorych w sumie nie ma nic,bo jedyne co moge robic,to czekac..
Moze tak naprawde w tym wszystkim chodzi po prostu o to,ze nie moge byc sama. Ze nie potrafie sie sama soba zajac tak jak powinnam,ze po prostu z braku zajec staram upokarzac sie do maksimum,probuje po prostu siebie zniszczyc w kazdy mozliwy sposob. I tak,faktycznie. Bedac u Jego boku w moim zyciu nie ma smutku,nie ma lez i nie ma slabosci. Jedyne co jest wowczas we mnie to radosc i milosc,a czas ucieka mi przez palce tak szybko,ze nie wiem kiedy sie budze a kiedy chodze spac..
Chcialabym umrzec,raz na zawsze i juz nigdy nie wrocic. Nienawidze zycia takim jakie jest,za to ze ciagle jest zle i ze musze tu byc sama. Tak,sama. Nie mam tu przyjaciol,nie mam Jego obok,nie mam nikogo. Dobrze,ze rodzice sa,bo gdyby nie to..
To nie tak,ze jestem calkowicie sama,ale wiadomo ze nigdy nie bedzie tak samo jak w Polsce. .
Ludzie pytaja mnie dlaczego tak czesto placze,heh,smieszne pytanie.
Placze bo tesknie,bo przez lzy jest mi latwiej pokazac to co czuje,bo ludzie nie rozumieja moich emocji i nie wiedza czego potrzebuje. Przez lzy tez czesto wyrazam radosc. W sumie przez lzy wyrazam wszystko,wystarczy umiejetnosc czytania z moich oczu.
W te wakacje myslalam,ze nauczylam sie spokoju i opanowania,ze juz nie jestem taka nerwowa jak przedtem,ze bedzie latwiej,ale jednak jest jeszcze gorzej. Chyba im dluzej jestem w Polsce i przywiazuje sie do ludzi tym bardziej pozniej moja psychika dostaje po dupie. Mhm,w sumie jeszcze bylam w Polsce a juz balam sie przyjazdu do Norwegii,juz w tych pierwszych tygodniach. I to balam sie naprawde panicznie,to chyba psychiczne.
Jutro pierwszy dzien szkoly,a ja siedze zaryczana jakby zabili mi rodzicow,doslownie. Tak bardzo sie boje,ze nie masz pojecia. Boje sie wszystkiego,moze to po prostu ze wzgledu na doswiadczenia z zeszlego roku. Moze tak bardzo boje sie powtorki z tego wszystkiego,ze.. nie wiem,nie mam sily na to.
W zeszlym roku tego samego dnia o tej samej porze pisalam o tym,jak bardzo to ciesze sie z nowej klasy,z nowych ludzi,z tego wszystkiego co mialo sie zdarzyc. Coz,pierwszy dzien i juz wielkie rozczarowanie. Z tym,ze nie bylam sama. Mialam u boku naprawde wielkie wsparcie ze strony wielu osob. W tym roku juz tak nie jest,ale dam rade chociażby po to,zeby udowodnić wszystkim ze nie ma rzeczy niemozliwych. Zeby udowodnic sobie ze mimo tego,ze jest naprawde chujowo i ze musialam przejsc ciezka droge by dojsc do celu ja dalam rade i sie nie poddalam. Naprawde,rozmowy z rodzicami motywuja niezmiernie. Poki co moim celem sa te 4 lata,a potem niech sie dzieje co chce. Beda to za pewne 4 wyczerpujace lata,ale kto jak nie ja?
Zauwazylam tez to,jak bardzo przywiazuje sie do ludzi,lub jak bardzo daje sie im manipulowac. Jak bardzo naiwna i glupia jestem,ale i jak wiele moge przez to zyskac.
Dwa lata temu powiedzialam sobie,ze nie chce juz zmian,ze chce zostac przy tym gdzie bylam. Hm,po czesci tak chyba sie stalo. Moj czas zatrzymal sie dwa lata temu,nie zmienilam sie zbyt wiele. Wciaz jestem ta sama osoba,wciaz kocham te same osoby i nie potrafilabym od nich odejsc. I mimo tego,ze czesto przez to zadaje sobie bol,jestem dumna z sily mojego charakteru,z tego,ze jestem tak bardzo waleczna i ze zawsze stawiam na swoim,nawet jesli mam dokonac najgorszego. Mam tak paskudny charakter,ale gdyby nie on,nie byloby mnie teraz. Czuje sie tak zniszczona wewnetrznie ze sama sie dziwie skad ta stala sila walki we mnie,skad to wszystko.. Czy naprawde zadawany mi bol nie wystarczyl,aby sie poddac? Najwidoczniej nie,skoro dalej mam w sobie tyle nadziei. I nawet jesli sa one zludne-trudno,bede cieszyc sie z tego,ze je mam. I bede dalej tak zyla,pograzona zaloba wokol,zamknieta w sobie bez zycia.. Tak,to tez jest fajne.
Ja tam chyba jestem optymistka,skoro wierze w niemozliwe. Skoro do wszystkiego podchodze z nadzieja i "swiadomoscia",ze wszystko pojdzie po mojej mysli predzej czy pozniej,a moze po prostu Bog czuwa nad moim szczesciem. Hm,juz od urodzenia czuje sie wyjatkowa po tym wszystkim co przezylam w dziecinstwie,potem.. zreszta,dziecko szczescia i tyle.
Dlaczego jestem kurwa taka glupia..
Komentarze
Prześlij komentarz