Dying inside but outside looking fearless..
It s funny how memories don't leave like people do..
Mówiąc szczerze,to zawsze uważałam,ze to ja byłam tą pokrzywdzona,tą,która została wystawiona na samotna podroż przez życie. Tą,która nie zawiniła,tą,która nie powinna siebie za nic obwiniać,tą,która powinna czekać na ruch,zamiast wykonać go jako pierwsza.
Ostatnio zaczęłam jednak zauważać pewne sprawy inaczej,możną nawet powiedzieć,ze poważniej.
Od kilku,jeśli nie kilkunastu lat w mojej głowie tkwiła teoria,ze ludzie nie cach mi pomagać ze nie uznają mnie za osobę która potrzebuje pomocy,ze po prostu nie jestem godna ich poświęcenia. Jakoś trzy tygodnie temu zaczęłam dochodzić do wniosku,ze tak naprawdę to ja przez ten cały czas odrzucałam ludzka pomoc i chęć to wspólnego naprawiania,lub budowania czegoś Zawsze byłam "na nie",nawet jeśli najbliższe mi osoby starały się robić wszystko,by mi pomoc. Cholerna oportunistka ze mnie,to przykre.
Z wiekiem zaczęłam zauważać jak wielu ludzi zaczęłam tracić przez moje zachowanie,przez stale użalanie się nad sobą,przez naganne szukanie źródła zainteresowania,przez stała pogoń za szczęściem,które tak naprawdę cały czas było wokoło,az do czasu.
W zeszłym roku wszystko zaczęło robić sie coraz bardziej poważniejsze,ale nie do tego stopnia abym mogla powiedzieć,ze dam rade dalej sama stąpać. A jednak. Pod koniec października ubiegłego roku czas pokazał ze czas wziąć zycie w swoje ręce i być zdanemu tylko na siebie. Cóż taka nagla samodzielność z początku była bardzo ciężka jak wszystko,ale teraz,po ponad półrocznym odcinku czasu widzę,jak daleko zaszłam,i jak bardzo sie zmieniłam.
Samotność zaostrzyła mój temperament,brać uczuć pokazały ze mogłabym człowieka zabić w najmniej oczekiwanym momencie,a brak drugiej osoby obok udowodnił mi,jak bardzo rozbita osoba jestem.
Chyba jestem typem samotnika,bo nie przepadam za spędzaniem czasu z ludzmi-raczej wolne samotność góry zapach lasów i szum morza.
Komentarze
Prześlij komentarz